Galaico e Conservador

No país estepario viciño vólvelles a ferver o seu sangue quente latino-socialista. Os nosos viciños iberos son unha cultura moi socialista. A súa política sempre estivo influenciada por socialistas, fose por socialistas da extremadireita (os "falanxistas", que son a versión cañí dos nacional-socialistas), fose por socialistas da extremaesquerda (os internacional-socialistas ou comunistas). 

Os galegos somos un povo Atlántico e individualista, calmo e moderado, de sangue frío e pouco amigo dos extremos, igual que o noso clima.

En 1936 as exaltadas liortas socialistas iberas colléronnos por sorpresa aos galegos. O povo galego, Atlántico e individualista, non tiña simpatía ideolóxica nen polo socialismo-nacional-cañí dos falanxistas nen polo socialismo-hispanosoviético dos republicáns. Na Galiza de 1936 o discurso intelectual estaba liderado por un Partido Galeguista que se identificaba máis co modelo político das democracias Atlánticas, Irlanda e Gran Bretaña, que coas dictaduras socialistas rusoalemás.

De súpeto, Galiza viuse involucrada nunha guerra socialista-ibera que era completamente allea ao carácter individualista-atlántico do povo galego. A guerra e as súas opcións, ou falta de opcións, colleron de sorpresa ao povo galego, que non soubo reaccionar a tempo e caeu nas gadoupas da versión feixista-cañí dos nacional-socialistas hispanos.

Con nacional-socialistas e socialistas-soviéticos destruíndo Europa a bombazos, tiveron que intervir os nosos irmáns Atlánticos, británicos e americanos, para salvar a pouca reputazón que nos quedaba aos europeos como povo civilizado.

Lembro as palabras da ilustre Oriana Falaci, que combateu contra os feixistas na II Guerra Mundial: "Hai dúas clases de feixistas, os feixistas e os antifeixistas". Oriana falaba dos socialistas da extremadireita (feixistas antimarxistas) e socialistas da extremaesquerda (marxistas antifeixistas).

O socialismo é unha ideoloxía antigalega e antiatlántica. Os patriotas galegos debemos defender a nosa propria idiosincrasia individualista, calma e moderada, de sangue frío e pouco amiga dos extremos. O socialismo non vai con nós os galegos. Digámoslle claramente: "Socialistas do mundo, unídevos nunha illa deserta e loitade entre vós todo o que queirades, pero lonxe da nosa Galiza".

chúzame

Xosé Filgueira Valverde, unha vida adicada a Galiza

- Fundador do Seminario de Estudos Galegos (SEG)
- Membro da seizón de Historia da Literatura do SEG
- Fundador do Museu de Pontevedra
- Militante do Partido Galeguista e fundador de Dereita Galeguista
- Membro da Real Academia Galega
- Conselleiro de Cultura do Governo da Galiza nos anos 1982 e 1983
- Criador e presidente do Consello da Cultura Galega

Xosé Filgueira Valverde (1906-1996) é unha figura fundamental para o século XX galego. Foi un home de fonda cultura humanista e de obra extensa e divulgativa, nunha época na que as instituzóns que hoxe cumpren esa función non a cumprían ou non existían.

Licenciado en Dereito e Filosofía e Letras. Foi catedrático de literatura no Institudo de Ensino Medio de Pontevedra. Desde moi novo estivo involucrado en toda sorte de proxectos culturais galeguistas.

En 1923 funda, xunto con Luis Tobío e Fermín Bouza Brey, o Seminario de Estudos Galegos onde dirixíu a seizón de Historia da Literatura. Anos despois dirixiría o Instituto Padre Sarmiento. En 1927 criou o Museo de Pontevedra, co que colabora até a fin dos seus días.

Participou sempre do galeguismo, sendo membro desde os comezos do Partido Galeguista. En maio de 1935 encabeza un grupo de militantes do Partido Galeguista de Pontevedra que abandonan o partido como protesta pola política de pactos coa esquerda e organizaron o partido "Dereita Galeguista".

Durante o franquismo foi alcalde de Pontevedra durante o periodo no que se instalou a empresa de Celulosa na ría. Restaurada a Democracia foi Conselleiro de Cultura do Governo da Galiza nos anos 1982 e 1983, e presidiu o Consello da Cultura Galega. Foi membro da Real Academia Galega e director do Instituto Sánchez Cantón da cidade de Pontevedra até a súa xubilazón no ano 1976.

Foi amplamente recoñecido con premios coma Fillo predilecto de Pontevedra, Medalla de ouro da provincia de Pontevedra, doutor honoris causa por diferentes universidades.

Ten unha obra extensísima. Tanto científica coma literaria, fundamentalmente divulgativa, a primeira obra narrativa foi a recolleita de narrazóns breves Os nenos en 1925.

No seguinte artigo, o escritor e intelectual galego Vitor Freixanes lembra unha anécdota curiosa do cultísimo patriota D. Xosé Filgueira Valverde.

Era naqueles tempos da ditadura hispana, cando o patriotismo galego estaba proscrito baixo ameazas de inabilitazón profisional, cárcere ou morte.

O ilustrísimo patriota D. Xosé Filgueira Valverde, sempre promovendo o espírito nacional, aproveitou con intelixencia unha aparentemente inocente ocasón para dar aos seus estudantes unha leizón de patriotismo que Vitor Freixanes lembra aínda 40 anos despois nese seu artigo.

Coincidindo coa devoluzón das reliquias de San Fructuoso á Sede de Braga (roubadas polo Bispo Xelmírez em 1102 dentro da súa estratexia de centralizazón política da Gallaecia en Sant-Iago), o grande patriota D. Xosé Filgueira Valverde mandou comemorar solenemente a ocasón no seu Instituto cun día de respecto, sen clases e con canzóns corais en galego.

As forzas dictatoriais hispanas non sospeitaron nada da verdadeira intencionalidade do evento, mais o ilustrísimo patriota D. Xosé Filgueira Valverde sabia ben o que estaba a facer. Esta comemorazón da nosa historia nacional quedou gravada para sempre na mente dos seus estudantes en Pontevedra, como ainda lembra Vitor Freixanes, 40 anos despois:

Había ter eu trece ou catorce anos. O profesor Filgueira Valverde, daquela director do instituto de Pontevedra, mandou reunir a todos os alumnos no paraninfo para anunciarnos que ao día seguinte non tiñamos clase. ¿A que se debía tan gratísima novidade? Segundo se nos explicou solemnemente, en tan sinalada xornada pasaba por Pontevedra o dedo de san Frutuoso, talmente así: ¡o dedo de san Frutuoso!, que nos días terribles do ano 1102 o arcebispo Xelmírez de Compostela roubara aos portugueses e seica daquela llelo devolviamos. Escuso dicir o impresionados que ficamos os rapaces. Efectivamente, ao día seguinte non houbo clases e cantou o coro do instituto, non sei se na igrexa de Santa María ou no convento de Santa Clara: versos de Paul Claudel (en galego).

Outro escritor galeguista, Alfredo Conde, dixo sobre Filgueira Valverde: "Ogallá houbera cen así"

Fun ver a mostra conmemorativa dos cen anos que hai que naceu Filgueira Valverde e que, a estas alturas, xa está clausurada. Quén foi Filgueira Valverde? Os máis novos xa nin flores, ou poucas, a cerca da real entidade do extinto profesor, un dos poucos sabios cos que realmente contou Galicia durante o SXX. Hai vinte anos, recórdoo por dar unha idea, co gallo da fundación dunha cátedra de galego nunha universidade norteamericana, por razóns diversas, veu alguén onda min pra que evitase a presencia nela, no ano inaugural, de persoa certamente capaz, pero a anos luz desta da que falamos. "Os cataláns -argumentóume- inauguraron con Martín de Riquer; vostedes non poden ser menos, teñen que mandar a Filgueira". A Historia de Galicia, con ela a historia do galeguismo, está recolleita en non poucas mostras do recorrido vital de FV condensado no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra. Non serei eu quen lla vaia resumir agora a vostedes. Pero si quen faga unha reflexión en voz alta e letra baixa.Se un repasa a exposición, se un le e cotexa o que nela se nos revela e ofrece, se un pensa noutros aspectos da traxectoria de Filgueira, chega á conclusión inevitable de que a gran beneficiaria do paso pola vida do sabio pontevedrés foi Galicia, foi a cultura galega, foron os seres humanos que o rodearon, con independencia de que fose alcalde de Pontevedra e mesmo á marxe do que a cidade aproveitase do seu mandato.Cántos Filgueiras hai no país? Ignóroo, pero sei que con cen así esta Terra sería outra, tan firme foi a súa convicción do que Galicia é e significa.

Poden comentar este artigo no Forum Gallaecia:
http://www.forum-gallaecia.net/viewtopic.php?p=2163

chúzame

Axudaria un patriota galaico a que o noso idioma desaparecese substituido polo castelán ou por un dialecto lusoafricano?
Non

Axudaria un patriota galaico a que a nosa música tradicional desaparecese substituida pola música típica dos países africanos?
Non

Axudaria un patriota galaico a que a nosa gastronomia tradicional desaparecese substituida pola gastronomia típica dos países africanos?
Non

Axudaria un patriota galaico a que as nosas carballeiras galaicas desaparecesen substituidas por bosques de palmeiras tropicais?
Non

Axudaria un patriota galaico a que as nosas razas autóctones de vacas e cans desaparecesen substituidas por vacas da India e cans de México?
Non

Entón, por qué razón substituir á poboazón atlántica e europea da Gallaecia por outra poboazón africana ou indioamericana non autóctone da Nosa Terra?

Mario ten dous fillos nacidos en Ucraína, pero xa plenamente adaptados á vida galega. Él e a súa parella decantáronse por este país porque se pecharon as portas da súa primeira opción, Romanía (os países do Leste deixaron de entregar nenos para poder acceder á UE) e consideraron Ucraína porque os nenos comparten raza con eles. «Se ti non queres, ninguén se decata de que son de fóra», explica. (A Voz de Galicia)

Adopzón patriota de fillos = Adopzón de orfos galaicos, atlánticos ou europeos

chúzame

O gobernador de California, Arnold Schwarzenegger, desatou unha polémica cos seus comentarios por afirmar que os mexicanos débense integrar na cultura estadounidense.

"Para triunfar neste país, necesítase traballar moi duro e non só traballar fisicamente, senón tamén facer o intento de converterse en parte de Estados Unidos, aprendendo o idioma, aprendendo a historia estadounidense, e o xeito en que os estadounidenses conducen os seus negocios", dixo o gobernador nunha reunión con membros da comunidade asiática da cidade de Los Ángeles.

"É moi difícil para certa xente, especialmente para os mexicanos, integrarse á cultura estadounidense"

"Eles (os mexicanos) están tan preto do seu país aquí, que tratan de seguir sendo mexicanos, pero ao mesmo tempo, tratan de estar nos EUA, así que é como un 'vai e vén' para eles", declarou.

Substituan “Estados Unidos” por “Galiza”, e “mexicanos” por “hispano-americanos” (colombianos, peruanos, chicanos, etc) e o artigo descrebe exactamente o mesmo problema que estamos a ter con esa xente. Arabes e hispanos son nazóns irmás, incapaces de se integrar na cultura galega.

Poden comentar este artigo no Forum Gallaecia:
http://www.forum-gallaecia.net/viewtopic.php?p=1870

chúzame

O chamado 'Anticeltismo' é unha corrente ideolóxica recente que naceu durante a dictadura nacionalista hispana do Xeneral Franco como contrareaczón contra o Galeguismo.

O 'Anticeltismo' consiste en:
-  Negar sistemáticamente e minusvalorar calquer idiosincrasia e ligazón histórico-cultural de Galiza co mundo Atlántico no que está situada.
- Supravalorar e promocionar repetidamente unha suposta dependencia cultural e política de Galiza ao mundo Mediterráneo hispano-africano.

O 'Anticeltismo', igual que boa parte do legado ideolóxico e material herdado do Franquismo, aínda pervive residualmente na Galiza. Os seus valedores, cada vez menos, están adscritos ideolóxicamente ao nacionalismo hispano ou ao neo-comunismo saído da canteira da UPG. Outra vez máis, españolismo e comunismo van unidos da man.

Esta é unha cronoloxía da orixe ideolóxica hispana do 'Anticeltismo'.

Anos 1800-1920

A historiografía galega destaca unánimemente e de xeito extremadamente importante a nosa orixe histórica Céltica e Atlántica como factor causante de que Galiza sexa unha nazón singular, cun sistema cultural, económico, social, etc diferente dos territorios iberos que nos rodean. O nacente movimento cultural do Rexurdimento (Pondal, Vicetto, etc) comeza a promocionar o valor inspirador nacional da idiosincrasia céltiga de Galiza, ao igual que outros fan en Irlanda, Bretaña, Gales, Escocia e Cornualla. O nacente movimento político galeguista (Irmandades da Fala, etc) establece que o modelo político que Galiza debe seguir é o modelo Atlántico dos nosos fillos irlandeses ("Galiza, esperta e anda, como en Irlanda, como en Irlanda").

Anos 1920-1936

Todo o Galeguismo Histórico (Xerazón Nós, Partido Galeguista, Sociedade Nazonalista Pondal, etc) é consciente de que o que fai Galega a Galiza, como nazón singular, é a nosa orixe histórica Céltica e Atlántica. A cultura e ciencia desta época (Cuevillas, Risco, etc) concéntrase en investigar as características da etnografía e historia celta de Galiza. Os políticos (Castelao, Pedrayo, Plácido Castro) elaboran un discurso político nacional Atlántico e sentan as bases para unha cooperazón política con Irlanda, Escocia, Gales e Bretaña.

Anos 1936-1939

Durante a Guerra dos Nacionalistas Españois, os fascistas hispanos organizan un xenocidio e asasinan intencionadamente a máis de 2000 líderes da política e cultura galega. O Galeguismo Histórico queda descabezado. Os que logran sobrevivir (Castelao, etc) fuxen principalmente á Arxentina. Un pequeno número do grupo conservador (Pedrayo, Filgueira, Rajoy, etc) líbranse da morte e quedan silenciados en Galiza. O Galeguismo Histórico termina completamente descabezado.

Anos 1939-1981

A ditadura nacionalista española reconvirte os temarios de estudo ao servizo da propaganda nacionalista hispana. Poténciase o mediterraneismo, o iberismo, o latinismo, o visigodismo, invéntase o mito de "La Reconquista de Don Pelayo", monopolízase o papel do Reino de Castela, etc, etc. Na propaganda nacionalista hispana desaparece calquer periodo histórico que sexa diferente do mediterraneismo-iberismo-latinismo-visigodismo-castelanismo (por exemplo, a cultura celta galaica, o Reino da Gallaecia sueva, e o Reino da Galiza medieval). A ditadura franquista envía a Galiza ao ideólogo e líder falangista Carlos Alonso del Real, para facerse cargo de aplicar os postulados da propaganda nacionalista hispana no ensino universitario galego (Universidade de Santiago de Compostela). Como xefe-catedrático de todos os estudos de Historia das Idades Antiga e Media, o falangista Del Real executa o temario propagandístico mediterraneista-iberista-latinista-visigodista-castelanista no que se formaron varias xerazóns de estudantes e profesores universitarios galegos. Del Real asegúrase de que durante todos eses anos, na USC non entre nen unha soa publicazón de estudos históricos, arqueolóxicos ou etnográficos irlandeses ou celtas, que non se faga nengún traballo ou estudo sobre a Galiza celta desde 1936. Os estudantes debían falar español, latín e grego, todas línguas mediterráneas, pero ninguén debía ter coñecimento da lingua inglesa. Sen saber inglés, os estudantes galegos quedaban isolados e ignorantes do que se estaba a facer en Irlanda e Gran Bretaña e no mundo civilizado, e eran obrigados a reorientarse a estudar as culturas mediterráneas. O falangista Del Real adicouse tamén a ridiculizar a cultura celta de Galiza como "una gallegada", afirmando que "Lo único celta que hay en Galicia son los celtas sin filtro".

Anos 1970-2006

Achegándose o fin da ditadura española, un pequeno grupo de vellos galeguistas sobreviventes ao holocausto de 1931-1936 tentaron reactivar o Partido Galeguista sen éxito. Os que si tiveron éxito foron un grupo de mozos xóvens, radicais, antifascistas, inspirados no Comunismo soviético-cubano e africano-descolonizador: a UPG. O movimento político comezado pola UPG non tiña conexión ideolóxica co Galeguismo Histórico (o Galeguismo Histórico era celtista, etnicista, democrático-liberal, e anti-comunista). Como movimento comunista, a UPG defendía que só debía existir unha clase humana: "la clase obrera", e que o fin último do comunismo era a abolizón das patrias e a criazón dunha "dictadura mundial del proletariado". Como tal, os ideólogos comunistas da UPG non sentían nengunha simpatía pola tradizón histórica e política galega que sentaba as bases da etnicidade galega na súa orixe Céltica e Atlántica (na Unión Soviética, os máis contrarios á Ditadura Comunista foron as nazóns étnicamente non-rusas: Estonia, Polonia, Letonia, Ucraina, etc, etc). Polo tanto, aos ideólogos comunistas galegos convíñalles mellor a idea dunha nazón "proletaria" similar a outras nazóns "proletarias" do mundo (Cuba, Perú, Nicaragua, Corea, Rusia, etc) e non a idea dunha nazón étnica atlántica similar a outras nazóns étnicas atlánticas como Irlanda, Escocia ou Gales, onde existían sistemas democráticos contrarios aos réximes dictatoriais totalitarios comunistas e nazistas. Como consecuencia, aos ideólogos comunistas galegos non lles conviña a idea de retomar a tradizón celto-atlantista galega, igual que tampouco lle conviña aos nacionalistas hispanos. Outra vez máis, españolismo e comunismo van unidos da man.

Anos 1981-2006

Canto terminou a dictadura franquista e se aprobou o II Estatuto de Autonomia de Galiza houbo unha pequena oportunidade para volver a restaurar os niveis políticos e culturais de 1936. Desgrazadamente, isto non foi posible porque (1) o Galeguismo Histórico, serio e atlántico, quedara completamente descabezado e foi incapaz de crear unha continuidade xerazonal de novos líderes galeguistas serios e atlánticos, (2) o espírito de "perdoar e esquecer" da "Transición" fixo imposible depurar dos seus postos a vellos franquistas instalados nas Universidades, nas Administrazóns, nos partidos, etc, e (3) a nova xerazón de "nacionalistas galegos", ideoloxizados pola Estrela Vermella comunista da UPG, era demasiado radical, hippie, antisistema, antiautonomía, e non estaba capacitada para exercer postos de responsabilidade e liderazgo na sociedade galega (os mozos da UPG andaban moi ocupados nos bares de Compostela -onde se fai política seria, non é?-, cantando canzóns cubano-comunistas en español, manifestándose en contra das Autoestradas, en contra da Autonomía, e facendo campaña eleitoral cos bascos de Herri Batasuna). Ese "nacionalismo galego" da Estrela Vermella comunista da UPG non estaba interesado en retomar a tradizón celto-atlantista galega, porque non lle conviña ideolóxicamente ao seu comunismo mundial, pero empregouse a fondo -eso si- para ligar a Galiza con países mediterráneos (Palestina, Sahara, etc) e hispano-caribeños (Cuba, Venezuela, etc). O falangista Carlos Alonso del Real estaría orgulloso do traballo da UPG. Os comunistas continuaron no eido político coa tarefa dos nacionalistas hipanos no eido cultural: alonxar a Galiza da tradizón celto-atlantista galega que non lle convén ideolóxicamente ao españolismo, e empregarse a fondo en ligar a Galiza con países mediterráneos e hispanoamericanos. O españolista Carlos Alonso del Real estaría orgulloso do traballo antiatlántico e prohispanomediterráneo da UPG.

Polo tanto, perdeuse unha oportunidade dourada para volver a retomar a tradizón histórica galega, e permitiuse continuar á corrente ideolóxica anti-atlantista e anti-celta da dictadura franquista. Nun casos porque non se substituiu a vellas figuras que chegaron a Galiza durante o periodo da ditadura española (p.e Antonio de La Peña, nacido en Pajares de los Oteros, Castela-León), noutros casos porque nos encontramos hoxe cunha xerazón de novos profesores que foron mal-educados no sistema propagandístico franquista, latinista e anticelta, de Alonso Del Real (Felipe Arias, Calo Lourido, etc), que apenas saben falar inglés e que ignoran completamente a cultura doutros países atlánticos como Irlanda e Gran Bretaña, e que por riba foron educados nunha ideoloxía política comunista que é hostil ao conceito das nacionalidades étnicas (lembren que hai só 15 anos a UPG opúñase a que as nacionalidades étnicas de Lituania, Letonia e Estonia proclamasen a súa independencia a respecto da dictadura da Unión Soviética).

Se ollamos con atenzón ao noso redor, observaremos que esta mesma situazón anti-galega persiste aínda a varios niveis. Nos estudos históricos escoitamos a certos individuos falar dunha Galicia ibero-mediterránea sen nada que ver co Atlántico. Nos estudos forestais escoitamos a certos individuos falar de que o eucalipto é bó para Galiza. Nos estudos económicos escoitamos a certos individuos falar de que Galiza non pode existir sen a esmola de España. Nos partidos políticos escoitamos a certos individuos que se negan a condear a ditadura nacionalista española. Na praza da Quintana, no corazón da nazón, en Santiago de Compostela, ainda hai un monumento adicado ao fascista nacionalista español Primo de Rivera. A situazón é doada de comprender: ainda vivimos hoxe as consecuencias da ditadura nacionalista española.

A soluzón depende de nós. Temos que formar líderes galegos conforme á tradizón Galeguista Histórica, líderes serios e Atlánticos, que saiban comprender á nosa nazón, e non teñan medo de asumir responsabilidades para liderar con intelixencia e situar a Galiza no lugar que lle corresponde: no Atlántico, en Europa, e cun asento na ONU. Líderes galegos nos estudos históricos, no sector forestal, na ciencia, na economía, na política... A todos os niveis. Gallaecia expects every man to do his duty.

chúzame